Քաղաքագետ. Հայ հանրությունը պարզապես պարտավոր է էապես փոխել հանրային քննարկման և պայքարի ողջ բովանդակությունը

Արմինֆո. Հայ հանրությունը պարզապես պետք է էապես փոխի հանրային քննարկման և պայքարի ողջ բովանդակությունը։ Այս մասին իր հոդվածում գրում է քաղաքագետ Վահե Հովհաննիսյանը։

Նրա կարծիքով, քաղաքականության վերջը երկրում ակնհայտ է։ «Ընդհանուր առմամբ, մեր հասարակության տասնամյակների երազանքը իրականացել է։ «Ես քաղաքականությանը չեմ մասնակցում» դարձել է մեյնսթրիմ։ Հայաստանում այլևս քաղաքականություն չկա։ Քաղաքական գործընթացներ չկան։ Ներկայումս քաղաքականությամբ զբաղվում է միայն մեկ մարդ։ Երկրում բացակայում են քաղաքականության համար անհրաժեշտ պայմանները, չկա քաղաքական ծրագիր, հասարակական տրամադրության ցուցանիշները չեն աշխատում, անհնար է հասկանալ հասարակական իրական տրամադրությունը, չկա մտավոր արտադրանքի պահանջարկ։ Կան անհատներ, կա անհատներից բխող առողջ քաղաքական միտք։ Բայց սա ոչ մի կապ չունի համակարգված քաղաքականության հետ։ Բոլորը պետք է եզրակացություն անեն՝ խորհրդարանական ուժերը, հասարակական գործիչները, բանտերում գտնվող հսկայական մտավոր ներուժը, ազգային կապիտալը, մտածող մարդիկ, իրավիճակը քիչ թե շատ ճիշտ հասկացող սոցիալական շերտերը։ Ոչ քաղաքականացված պետությունը ուղիղ ճանապարհ է դեպի «անսպասելի իրադարձություններ», որոնց համար մենք միշտ պատրաստ չենք։ Մենք գտնվում ենք աննորմալ ռիսկի գոտում, և մեզ սպառնում են շատ լուրջ, աներևակայելիորեն ծանր ռիսկեր, եթե շարունակենք այս ոճով՝ անմիտ, մասնատված, անկազմակերպ։ Մենք պարտավոր ենք էապես փոխել հարցերի, հասարակական դիսկուրսի և, եթե կուզեք, պայքարի ամբողջ բովանդակությունը։ Ի՞նչ պետք է լինի այսօրվա «Ի՞նչ քաղաքականություն է լինելու», - հարցնում է քաղաքագետը։

Վահե Հովհաննիսյանի խոսքով՝ առաջին հերթին խոսքը բռնաճնշումների դեմ պայքարի մասին է։ Անհասկանալի է, կարծում է քաղաքագետը, թե ինչպես այս հարցը չի կարող դառնալ միավորող օրակարգ։ Օրակարգի երկրորդ հարցը պետք է լինի երկրում ներքին լարվածության թուլացումը, համակեցության նոր կանոնների ձևավորումը։ «Սա ենթադրում է իրական երկխոսություն հանրության հետ իրական սոցիալական և հանրային խնդիրների շուրջ։ Բացատրելով այս գործընթացը Հայաստանում կոլեկտիվ հանրությանը և առաջարկելով ռացիոնալ այլընտրանքային լուծումներ։ Կոպիտ ասած, այսօր մեզ ներկայացված «Չորրորդ Հանրապետության» այլընտրանքը Երրորդի կամ Հինգերորդի փառաբանությունը չէ, այլ անհրաժեշտություն՝ խորապես հասկանալու և մարդկանց բացատրելու, թե իրականում ինչ սցենարներ են փորձում թաքցնել այս թվերի խաղի հետևում։ Հասկանալ, բացատրել և առաջարկել ինչ-որ այլ բան, ինչ-որ իրատեսական բան հասարակության համար։ Սա պետք է տեղի ունենա սոցիալ-քաղաքական միավորների, սոցիալական շերտերի միջև համագործակցության ոլորտում և, ամենակարևորը, ներհասարակական երկխոսության համատեքստում։ Հենց սա է պահանջում Հայաստանի շահերը, և այսպես պետք է քանդվի փոխադարձաբար կործանարար ներքին պատնեշը։ Անհրաժեշտ է վերանայել «պայքարի» ձևակերպումը և դրա բովանդակությունը։ Մենք չենք կարող անվերջ պայքարել նույն ձևով։ Քաղաքականությունը որոշ դահլիճներում կամ հարթակներում ելույթներ չեն, նույնիսկ եթե դրանք սրամիտ կամ տեղին են։ «Քաղաքականությունը սոցիալական նախագծերի, սոցիալական գործընթացների ձևավորումն ու դրանց սպասարկումն է»։ «Եթե նման սոցիալական նախագծեր և սոցիալական գործընթացներ գոյություն չունեն, ապա ինչի՞ համար է դա նախատեսված», - ասում է Վահե Հովհաննիսյանը։