Արևմտամետ քաղաքական գործիչ․ իրական հայկական երազանքի ուղիով գնալու ժամանակն է

Արմինֆո. Իրապես մեր ուժերին հավատալու, շրջադարձ անելու և իրական հայկական երազանքի ուղիով, մղումով ու ճանապարհով գնալու ժամանակն է։ Այդ մասին իր հոդվածում գրում է արևմտամետ  "Հանրապետություն" կուսակցության առաջնորդ Արամ Սարգսյանը։

«Այսօրվա Հայաստանի Հանրապետության իրավիճակը մի բառով բնութագրելու պարագայում ես այն շրջադարձային կանվանեի։ Ինչո՞ւ։ 2018-ին հայ մարդը ընտրակեղծարար և կոռումպացված իշխանությանը փոխում էր իր ընտրյալով՝ ընդամենը։ Մնացած առումներով, իր պատկերացումներում, փոփոխություն չուներ։ 2021-ին մերժում էր հնի վերադարձը, բայց աշխարհաքաղաքական առումով էլի հույսը Ռուսաստանի Դաշնությունն էր և այն, որ ՌԴ խաղաղապահները մշտական են Արցախում, որ Արցախը հայկական է մնալու, և որ մենք ու արցախցի մեր քույրերն ու եղբայրները կարողանալու ենք գնալ-գալ։ 2023-ից հետո իրավիճակը փոխվեց։ Մենք կորցրեցինք Արցախը, և դա Հայաստանի երրորդ հանրապետության ամենամեծ կորուստն էր, քանի որ շատերի, այդ թվում՝ նաև իմ համար, Արցախը իրական էր՝ նյութական, տնտեսական, արտաքին քաղաքական, ներքաղաքական, անձնական և էլի բազմաթիվ շատ շոշափելի առումներով։ Մի բառով՝ ինքնություն էր։

Արցախը կորցրեցինք, որովհետև մեզ համար օրինակ էինք ընդունել Աբխազիայի, Օսեթիայի, հետո Ղրիմի, Դոնբասի ու Լուգանսկի մոդելները՝ ամբողջ աշխարհի հետ թշնամանալով, բայց հույս ունենալով, որ ՌԴ-ն, ինչպես մնացած թվարկածս դեպքերում, մեր պարագայում էլ նույն կերպ կվարվի։

Սխալվեցինք, և մենք ենք մեղավոր, քանի որ ՌԴ-ն ոչ միայն Արցախը չպահեց, այլև Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունն ու գոյություն ունեցող սահմանները չճանաչեց։

Սրանք պարզ իրողություններ են, որոնք հայ մարդը գիտի, չի հերքում, և անգամ ամբողջությամբ ռուսական ուղղեծրում գտնվող թիմերը՝ (պատահական չէ, որ իրենց թիմ եմ անվանում, ոչ թե կուսակցություն), հետևություն են արել և հորդորում են TRIPP-ը ոչ թե միջանցք, այլ ճանապարհ անվանել։

Սա, բնականաբար, ինձ հիշեցնում է «Վրացական երազանք» կուսակցության պահվածքը Վրաստանում տեղի ունեցած ընտրություններից առաջ ու հետո։ Եվ սա էլ պատահական չէ, քանի որ Իվանիշվիլիի օրինակը ՀՀ-ում կրկնելու փորձին 2026-ի ընտրություններին բոլորս ականատես եղանք։

Հարգանք ու պատիվ մեր իմաստուն ժողովրդին, որ, ի տարբերություն վրաց ժողովրդի մեծամասնության, ՌԴ-ն իր հայկական Իվանիշվիլիով չհաջողեց։ Բայց, միևնույն է, չհամակերպվեց ու շարունակում է պայքարել՝ չճանաչելով ՀՀ իշխանությանը և վախեցնելով նորանոր սահմանափակումներով։

Վերջին շրջանում ՀՀ վարչապետի այցերից և ԱԺ-ում ՔՊ խմբակցության պահվածքից տպավորություն ունեմ, որ ՌԴ սպառնալիքներից խուսափելու համար իրենք էլ փորձում են տեղավորվել «Վրացական երազանքի» կարգավիճակում, և ՀՀ ԱԺ-ում մրցակցությունը այդ դաշտի առաջատարը լինելու համար է։
 

Խորապես համոզված եմ, որ մեր ժողովուրդը իմաստուն ժողովուրդ է, որ մենք աշխարհի ամենահին ու մշակութային տեսակներից ենք, որ մենք ոչ միայն առաջինն ենք ընդունել քրիստոնեությունը, այլև ժողովրդավարությունն է մերը։

1918-1920 թվականների Հայաստանի Հանրապետությունում անգամ կանայք ընտրելու իրավունք ունեին, այն ժամանակ, երբ Եվրոպայի մի շարք երկրներում կանանց լիարժեք ընտրական իրավունքը դեռևս տրված չէր։ Օրինակ՝ Ֆրանսիայում կանայք ազգային ընտրություններին մասնակցելու իրավունք ստացան միայն 1944-ին, Իտալիայում՝ 1945-ին, իսկ Շվեյցարիայում դաշնային մակարդակով՝ միայն 1971-ին։ Իսկ ԱՄՆ-ում 1964-1965 թվականներին ընդունված Civil Rights Act-ը և Voting Rights Act-ը դարձան ռասայական խտրականության դեմ պայքարի և հատկապես ընտրական իրավունքի ապահովման պատմական շրջադարձային քայլեր։ 1965-ի Voting Rights Act-ը, մասնավորապես, արգելեց ռասայական հիմքով ընտրական իրավունքի սահմանափակումը և վերացրեց մի շարք խտրական մեխանիզմներ, այդ թվում՝ գրագիտության թեստերը։

Հայ մարդը ստեղծագործ է, կրթվել սիրող, աշխատասեր, արարող, նեղության մեջ հարազատին ու օտարին նեցուկ լինող ու օգնող։ Արժանապատվության ընդգծված զգացողություն ունենք և միշտ-միշտ ձգտել ենք ազատության։

Հարգելի՛ իշխանություն և ընդդիմություն, պետք չէ վախենալ և առավել ևս՝ վախեցնել։ Մենք մի նավում ենք, որի անունը Հայաստան է։ Պետք չէ հակադրություն փնտրել իրական և պատմական Հայաստանների, Արարատի ու Արագածի, Եկեղեցու ու եկեղեցականի միջև։

Պապայիդ ես շատ սիրում, թե՞ մամայիդ՝ հակադրությունն անիմաստ է, առավել ևս հիմա, երբ երկուսն էլ չկան, և ես, միևնույն է, շարունակում եմ նրանց երկուսին էլ նույն չափ սիրել։

Հայը անհատականություն է, և դա լավ է։ Բայց մենք նույն պատմությունն ունենք ու նույն ապագան ենք ունենալու, որում Հայաստան պետության գոյությունն ամենաէականն է լինելու՝ թե՛ պատմական, թե՛ իրական և թե՛ ապագայի առումներով։

Ես գիտեմ մեր վատ կողմերը, բազմաթիվ անգամներ ճաշակել եմ դրանք և ինքս էլ անթերի չեմ ու ճաշակեցրել եմ։ Բայց գիտեմ նաև մեր լավ կողմերը և համոզված եմ, որ մենք ունակ ենք, մենք կարող ենք։ Պետք չէ ժամանակ ձգել, առավել ևս՝ որ այն այլևս չի ձգվում։ Իրապես մեր ուժերին հավատալու, շրջադարձ անելու և իրական հայկական երազանքի ուղիով, մղումով ու ճանապարհով գնալու ժամանակն է։

Հ.Գ. Գիտեմ, որ ամառ է, խորհրդարանում՝ ինտրիգներ, որ առանձնապես շատ ընթերցող չի լինելու, բայց թող մնա։ Հաստատ պետք է գալու...», - գրել է քաղաքական գործիչը՝ «Ֆեյսբուքի» իր էջում։