Ռոբերտ Քոչարյան. Ես իսկապես չեմ հասկանում, թե ինչու համալսարանների կենտրոնացումը մեկ վայրում պետք է հանգեցնի կրթության որակի բարձրացման

Արմինֆո.  ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն ընտրողների հետ հանդիպման ժամանակ պատասխանել է նրանց հետաքրքրող մի շարք հարցերի:

Մասնավորապես, խոսելով պետական կառավարման համակարգի մասին, նախկին նախագահը կարևորել է դրա աշխատանքը որպես ժամացույց: "Ես խիստ մարդ եմ՝ կարգապահության առումով։ Պետական համակարգը պետք է ժամացույցի պես աշխատի ։ Հակառակ դեպքում պետությունը հաջողության չի հասնի։ Բայց դա չի նշանակում, որ պետք է ամբողջ կյանքում միայն հրամաններ տալ", - նշել է Ռոբերտ Քոչարյանը։

Նրա խոսքով՝ Հայաստանի ղեկավարը իշխանություն ունի ժողովրդի նկատմամբ, բայց նա պատասխանատվություն է կրում ողջ հայ ժողովրդի առջև: "Հայաստանի Հանրապետության առաջին մարդը պետք է գործի այդ բանաձևով, որովհետև որտեղ էլ ապրի հայը, միևնույն է, նրա մի մասը մնում է Հայաստանի հետ", - նկատել է նախկին նախագահը:

Նա անդրադարձել է նաև կրթության խնդրին, այդ թվում ՝ Ակադեմիական քաղաքի կառուցման նախագծին ։ "Ես իսկապես չեմ հասկանում, թե ինչու համալսարանների կենտրոնացումը մեկ վայրում պետք է հանգեցնի կրթության որակի բարձրացման։ Խորհրդային Հայաստանում կրթության որակը բավականին բարձր էր, բուհերի շրջանավարտները միշտ կարողանում էին աշխատանք գտնել արտերկրում։ Ուսանողական քաղաքի ստեղծման նախագիծն ավելի շատ քարոզչական բնույթ է կրում։ Համալսարանների կենտրոնացումը մեկ վայրում չի բարձրացնում դասախոսական կազմի պրոֆեսիոնալիզմը։ Ավելի շուտ, Ակադեմիական քաղաք ստեղծելու գաղափարի հիմքում ընկած է այն շենքերի գրավչությունը, որտեղ տեղակայված են բուհերը, և որոնք նախագծի իրականացման դեպքում կազատվեն։

"Կարծում եմ՝ պաշտոնյաների համար դա ավելի լուրջ մոտիվացիա է", - հավելել է Քոչարյանը: Խոսելով գիտության մասին՝ նախկին նախագահը նշել է, որ այն պետք է զարգանա տնտեսության և արդյունաբերության հետ միասին:

ՀՀ կառավարությունը կարող է առանձնացնել 2-3 գիտական ուղղություն և զարգացնել դրանք՝ պետական աջակցությամբ: "Ես պատկանում եմ մարդկանց այն սերնդին, ովքեր հիշում են, թե քանի գիտահետազոտական ինստիտուտ է եղել Հայաստանում ։ Երբ ես ստանձնեցի նախագահի պաշտոնը, այն ժամանակ դրանց միայն մի մասն էր գործում։ Եթե կա արդյունաբերություն, օրինակ, եթե կա հսկայական քիմիական արդյունաբերություն, ապա դու պետք է ունենաս նաև համապատասխան գիտահետազոտական ինստիտուտ, որը սպասարկում է արդյունաբերությունը։

Քանի որ արդյունաբերությունը անկում էր ապրում, գիտահետազոտական ինստիտուտները մնացին առանց օբյեկտի, որտեղ այդ գիտելիքները պետք է կիրառվեին: Ինչ է պատահել ԳՀԻ-ների հետ: Կոլեկտիվները կրճատվում էին, լավ գիտնականները մեկնում էին արտերկիր։ Շենքերի մի մասը, որտեղ գտնվում էին գիտահետազոտական ինստիտուտները, վարձակալվում էին գոնե մյուսլ մասը պահպանելու համար: Եվ դա համատարած էր: "Պոլիտեխնիկական ինստիտոոուտը ժամանակին ուներ նաև քիմիական հզոր ֆակուլտետ, որովհետև քիմիական արդյունաբերություն կար։ Ինստիտուտն ուներ էլեկտրամեխանիկայի հզոր ֆակուլտետ, քանի որ կային բազմաթիվ ձեռնարկություններ, որտեղ արտադրվում էին մեծ քանակությամբ ապրանքներ ։ Հիմա, կարծում եմ, այդ ֆակուլտետը մնացել է, բայց չկա այն արդյունաբերությունը, որտեղ ուսանողները կարողանան աշխատանք գտնել։ Ընդ որում, նախկինում բուհի դասախոսները նույնպես աշխատել են արտադրության մեջ։

Երբ ես դարձա Հայաստանի նախագահ, մենք փորձեցինք վերականգնել քիմիական արդյունաբերությունը, նույնիսկ, գործարկեցինք "Նաիրիտը" և Վանաձորի քիմիական գործարանի կեսը, հետո իմ հեռանալուց հետո ամեն ինչ փակվեց։

Մենք գնացինք դրան, քանի որ կար ներուժ, կային բարձր որակավորում ունեցող կադրեր, այդ թվում ՝ ինժեներներ։ Դա հեշտ գործ չէ և պետք է ուղղված լինի միջնաժամկետ հեռանկարին ։

Եթե պետությունը դրանով չզբաղվի, հույս չի լինի։ Պետության աջակցությունը կարող է լինել նաև հարկային արտոնությունների տեսքով, որպեսզի արտասահմանյան խոշոր ընկերությունները ցանկանան իրենց ձեռնարկությունները տեղափոխել Հայաստան", - նշել է Քոչարյանը։