«Միասնության թևեր»․ Հոկտեմբերի 27-ը ծանր դաս է այն մասին, որ պետականությունը պահպանվում է ոչ թե խոսքով, այլ պատասխանատվությամբ

Արմինֆո.  Հոկտեմբերի 27-ը ծանր դաս է այն մասին, որ պետականությունը պահպանվում է ոչ թե խոսքով, այլ պատասխանատվությամբ։ Նման հայտարարությամբ հանդես է եկել Հայաստանի նախկին օմբուդսմեն Արման Թաթոյանի "Միասնության թևեր" քաղաքական նախաձեռնությունը՝ 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանի խորհրդարանում տեղի ունեցած ահաբեկչական գործողության 26-րդ տարելիցի առնչությամբ։

«1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին խորհրդարանի դահլիճում հնչած կրակոցներով ոչ միայն կյանքից զրկվեցին պետականության խորհրդանիշ դարձած մարդիկ, այլև խոցվեց մեր պետության վստահությունը սեփական ուժերի նկատմամբ։

Հոկտեմբերի 27-ը պետականության դեմ ուղղված ահաբեկչական ոճրագործություն էր։

Այն հարված էր մեր ժողովրդի միասնությանը, պետական ինստիտուտներին և արժանապատիվ ապագայի նկատմամբ հավատին։

Այդ օրը սպանվեցին մարդիկ, ովքեր իրենց կյանքը նվիրել էին Հայաստանի կայացման, մեր հասարակության առաջընթացի և խաղաղության գաղափարին։

Այսօր՝ քսանվեց տարի անց, մենք պարտավոր ենք ոչ միայն հիշել, այլև խոսել այդ ոճրագործության սարսափելի հետևանքների մասին, այն երբեք չպետք է մոռացվի։

Որևէ հասարակություն չի կարող ուժեղ լինել, եթե արդարությունը մնում է ոտնահարված, իսկ պատասխանատվությունը՝ անավարտ։

Հոկտեմբերի 27-ը մեզ հիշեցնում է, որ պետականությունը պահպանվում է ոչ թե խոսքով, այլ պատասխանատվությամբ, որ ծառայությունը ժողովրդին իշխանությունից վեր է, որ քաղաքականությունը երբեք չպետք է վերածվի անձնական հաշվեհարդարի կամ վախի միջավայրի։

Այսօր հիշում ենք Կարեն Դեմիրճյանին, Վազգեն Սարգսյանին, Յուրի Բախշյանին, Ռուբեն Միրոյանին, Լեոնարդ Պետրոսյանին, Արմենակ Արմենակյանին, Հենրիկ Աբրահամյանին և Միքայել Քոթանյանին՝ պետական մտածողությամբ, արժանապատվությամբ ու պատասխանատվությամբ մարդկանց։

Նրանց հիշատակն առ այսօր մեզ պարտավորեցնում է․ վերականգնել հավատը պետականության նկատմամբ, միասնաբար կառուցել ազատ եւ արդար Հայաստան, որտեղ իշխանությունը հաշվետու է, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ անսակարկելի։

Հավերժ հիշատակ բոլոր նահատակներին», - ասվում է նախաձեռնության հայտարարությունում։

Հիշեցնենք, որ 1999թ.հոկտեմբերի 27-ին մի խումբ ահաբեկիչներ, ներխուժելով խորհրդարան, գնդակահարեցին Հայաստանի վարչապետ Վազգեն Սարգսյանին, ԱԺ նախագահ Կարեն Դեմիրճյանին, փոխնախագահներ Յուրի Բախշյանին և Ռուբեն Միրոյանին, օպերատիվ հարցերով նախարար Լեոնարդ Պետրոսյանին և պատգամավորներ Արմենակ Արմենակյանին, Միքայել Քոթանյանին և Հենրիկ Աբրահամյանին: Ահաբեկչական խմբի կազմում էին նախկին լրագրող Նաիրի Հունանյանը, ով որոշ ժամանակ աշխատել է Հայաստանի հեռուստատեսությունում, նրա եղբայրը ՝ Կարեն Հունանյանը, նրանց քեռին՝ Վռամ Գալստյանը, ինչպես նաև Դերենիկ Բեջանյանն ու Աշոտ Կնյազյանը: Նրանց նկատմամբ դատավարությունը սկսվել է 2001 թվականի փետրվարի 15-ին ։ 2003 թվականի դեկտեմբերի 2 - ին Կենտրոն-Նորք-Մարաշ առաջին ատյանի դատարանը Նաիրի և Կարեն Հունանյան եղբայրներին, Էդիկ Գրիգորյանին, Վռամ Գալստյանին (2004 թվականին մահացել է կալանավայրում, ըստ պաշտոնական վարկածի ՝ ինքնասպան է եղել), Դերենիկ Բեջանյանին և Աշոտ Կնյազյանին դատապարտել է ցմահ ազատազրկման: Համլետ Ստեփանյանը դատապարտվել է 14 տարվա ազատազրկման (2010թ. մայիսին նրա դին հայտնաբերվել է "Նուբարաշեն" ՔԿՀ-ում՝ իր անկողնում): Բոլոր յոթն էլ մեղավոր են ճանաչվել հայրենիքի դավաճանության և ահաբեկչության համար։  ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դատավճիռը թողել է ուժի մեջ: