
ԱրմԻնֆո. Հայաստանի ներկայիս իշխանությունները բացահայտորեն հայտարարում են, որ իրենց մանդատից ելնելով՝ իրավունք ունեն անել այն, ինչ ուզում են: Ավելին, նրանք ճշգրիտ գիտեն, թե ինչ կանեն, ինչու և ինչ հերթականությամբ: Այս մասին գրում է «Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի անդամ Վահե Հովհաննիսյանը իր հոդվածում:
«Նկատի ունեցեք, որ մեր քաղաքական մտքի, մեր բոլոր խնդիրների հիմքում ընկած է «Ե՞ՐԲ» հարցը: Ե՞րբ ինչ-որ բան կփոխվի, երբ նոր դեմք կհայտնվի, երբ կստորագրվի խաղաղության պայմանագիր, երբ մարդիկ կազատվեն բանտից, երբ կհանձնվի Քյարքին, երբ կստեղծվի ապոկալիպտիկ տնտեսություն, երբ կընդունվի սահմանադրություն և այլն՝ կան բազմաթիվ «Ե՞ՐԲ» ժամանակներ: Բայց «երբ»-ը լուծումներ չի առաջարկում, ոչինչ չի ենթադրում»: Հենց սա է մեծապես որոշում մեր հասարակության մեջ գոյություն ունեցող զանգվածային անտարբերությունը. եկեք փակվենք մեր մեջ, սպասենք և տեսնենք, թե երբ ինչ-որ բան կպատահի»։ Գործող կառավարությունը ուղղակիորեն հայտարարում է. «Ես ունեմ մանդատ՝ անելու այն, ինչ ուզում եմ, և այն ճշգրիտ գիտի, թե ինչ կանի, ինչու և ինչ հերթականությամբ։ Եթե դրա այլընտրանքը «երբ դա տեղի ունենա, մենք կպայքարենք» մտածելակերպն է, այն անպայման արդյունք չի տա։ Մենք ունենք հստակ խնդիր՝ դրվագային մտածողություն և դրվագային գործունեություն։ «Երբ» ռազմավարությունը և դրվագային լինելը բարենպաստ միջավայր են ստեղծում իշխանությունների համար։ Ամեն անգամ, երբ որևէ դրվագի որոշակի պահ է գալիս, նրանք ասում են. «Եկեք սա չանենք, պատերազմ կլինի», և նրանք հաջողության են հասնում՝ օգտագործելով իրենց բազմաթիվ լծակները», - ընդգծեց քաղաքագետը։
Նա կոչ արեց մարդկանց հարցականի տակ դնել և պարզապես հասկանալ, թե ինչու է երկիրը հայտնվել «երբ» և դրվագային գործունեության իրավիճակում, և, ամենակարևորը, թե ինչպես դուրս գալ դրանից։
Իմ կարծիքով, խնդիրը նոր համախմբող և աշխատանքային ձևաչափերի անհրաժեշտության մեջ է։ Ոչինչ չի խանգարում ստեղծել նման նոր աշխատանքային ձևաչափ՝ բարձր մասնակցությամբ և գործողության շրջանակով, որտեղ «երբ»-ը փոխարինվում է այլ կարևոր հարցերով: Սա պահանջում է կամքի ուժ և խնդրի ըմբռնում: Իհարկե, մենք գտնվում ենք շատ դժվար փուլում, իհարկե, մեզ շատ դժվար իրադարձություններ են սպասում, բայց հայկական ժամացույցի տրամաբանությունը պետք է փոխվի: Մենք սպասում ենք, որ ինչ-որ վատ բան պատահի: Մինչդեռ լուծումները պետք է փնտրել այլ հարցերում՝ ինչպես կանխել սա, ինչ անել, ինչ այլ լուծումներ կան և այլն: Եվ այստեղ շատ կարևոր է սկսել ներհասարակական, միջընտրական երկխոսություն: Այո, իրավիճակը շատ մտահոգիչ է, որոշ չափով հուսահատեցնող, բայց ներկայիս սոցիալական պատկերը պետք է դիտարկել որպես բարդ իրականություն: Վերջին հաշվով, կա փաստ՝ կտրուկ բաժանված, գրեթե հավասար ընտրազանգված: Փաստն այն է, որ այս պահին ներկայիս, պատմական ղեկավարությունը պետք է սկսի միջընտրական երկխոսություն. սա վերականգնման միակ ռեսուրսն է: Սա կհանգեցնի խնդիրների փոփոխության: Մենք՝ որպես հասարակություն, կիսում ենք նույն տեսակետը», - գրել է Վահե Հովհաննիսյանը: